اول

شاید دلیلش اینه که اینجا قراره ؛ رااحــــــت و بدونِ دغدغه بنویسم...بدون ترس از قضاوت شدن یا نصیحتای الکی ؛ واژه به واژه ی کلماتی که تو ذهنم نقش میبندن رو ثبت کنم و به خودم این اجازه رو بدم از اون کالبدی که برای خودم این مدت ساخته بودم بیرون بیام...خودم باشم برای خودم...

به خودم گفتم : یه دفتر برمیدارم و هرآنچیزی که باید نوشته بشه رو مینویسم اما ترسیدم...ترسیدم از اینکه خونده بشم

ترسیدم از اینکه شناخته بشم ...

و ...

منصرف شدم!

+ نقابی که به صورتم زده بودم ؛ سیمای بدی به من نمیداد

اما

برای من ساخته نشده بود...شاید بتوانم بگویم ؛ زمان و زمانه و مردمش ؛ مرا وادار به پذیرفتنش کرده بود...

هـــــرچه بود ؛ مرا متفاوت تر از هرآنچه که هستم به نمایش میگذاشت ...هرچند مورد قبول بودم اما تمامِ مــــــــــن را به سخره میگرفت

و ب بی ارزش ترینِ ممکن تبدیل میکرد ...دیگر ؛

نتوانستم بپذیرمش

الان ؛ اما متفاوت تر از ، مینویسم لحظه به لحظه ی دخترانگی ام را

____________

پ.ن: چندروز پیش آزمایش خون دادم...مامان رفته جوابشُ بگیره...همش فک میکنم قراره یه اتفاقی بیفته

به احتمال زیــــــــــاد کم خونیِ شدید دارم + قند+ گواتر(خودم دوتای آخر رو حدس میزنم اما اولی قطعیه)

پ.ن2: دیشب یه تصمیمی گرفتم که فعلا در حدِ یه حرف مونده اما خیلی فکرم رو به خودش مشغول کرده...اگه بخوام انجامش بدم بزرگترین ریسک زندگیم رو کردم و شاید نتونم این اشتباهمُ جبران کنم ....

امیدوارم خدا بهترین راهُ بهم نشون بده که پشیمون نشم